O wystawie:

„Powrót do innego brzegu” to opowieść o doświadczaniu zanurzenia głęboko w miejsca zapomniane. Bywa że powrót do miejsc, do których chciałoby się wrócić nie jest już możliwy, ale sama droga otwiera i prowadzi gdzieś indziej. Do innego brzegu. Doświadczanie miejsc natury staje się namiastką eksplorowania zapomnianych miejsc w sobie. To opowieść o tęsknocie, bliskości, samotności. O zanurzaniu się głęboko w pierwotne miejsca oddzielenia. Gdzie obecność oraz doświadczanie pustki pomagają dotykać tego, co głęboko schowane i przywracać echa miejsc zapomnianych. Zanurzanie się pod wodę, w łono natury, inicjuje procesy nawiązujące do schodzenia pod powierzchnię, staje się zejściem do podświadomości, do stanu surowości i piękna, etapu kontaktu ze sobą, początków i pamięci ciała. Samotne podróże do Norwegii – w głąb fiordów oraz Omanu – w głąb kanionów, stają się także wyprawami w głąb siebie.

Miejsc, w sposób cielesny potęgujących doznania, a jednocześnie przywołujących echo kamiennych pogłosów podwodnej pieśni ukojenia. Fotografie są wynikiem działań pod wodą, które inicjowałam i którym się poddawałam, jednocześnie robiąc zdjęcia i będąc na nich. Dzięki medytacyjnie przeżywanej obecności w tych miejscach, a także powtarzanym w performatywny sposób intymnym praktykom odtwarzam drogę powrotu, przywracając wewnętrze połączenia. Powracając do brzegu, który jest, ale jednocześnie jest inny.

„Powrót do innego brzegu” to opowieść o doświadczaniu zanurzenia głęboko w miejsca zapomniane. Bywa że powrót do miejsc, do których chciałoby się wrócić nie jest już możliwy, ale sama droga otwiera i prowadzi gdzieś indziej. Do innego brzegu. Doświadczanie miejsc natury staje się namiastką eksplorowania zapomnianych miejsc w sobie. To opowieść o tęsknocie, bliskości, samotności. O zanurzaniu się głęboko w pierwotne miejsca oddzielenia. Gdzie obecność oraz doświadczanie pustki pomagają dotykać tego, co głęboko schowane i przywracać echa miejsc zapomnianych. Zanurzanie się pod wodę, w łono natury, inicjuje procesy nawiązujące do schodzenia pod powierzchnię, staje się zejściem do podświadomości, do stanu surowości i piękna, etapu kontaktu ze sobą, początków i pamięci ciała. Samotne podróże do Norwegii – w głąb fiordów oraz Omanu – w głąb kanionów, stają się także wyprawami w głąb siebie. Miejsc, w sposób cielesny potęgujących doznania, a jednocześnie przywołujących echo kamiennych pogłosów podwodnej pieśni ukojenia. Fotografie są wynikiem działań pod wodą, które inicjowałam i którym się poddawałam, jednocześnie robiąc zdjęcia i będąc na nich. Dzięki medytacyjnie przeżywanej obecności w tych miejscach, a także powtarzanym w performatywny sposób intymnym praktykom odtwarzam drogę powrotu, przywracając wewnętrze połączenia. Powracając do brzegu, który jest, ale jednocześnie jest inny.

O autorce:

Agnieszka Gotowała – Artystka wizualna, fotografka, performerka, facylitatorka. Absolwentka Fotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu oraz Fizyki Technicznej na Politechnice Wrocławskiej. Laureatka Stypendium Artystycznego Prezydenta Wrocławia (2023), OP_YOUNG OP_ENHEIM (2022), PhotoLab Batumi Photo Days (2019) oraz Young Photographers Fine Art Galerie (2016). Uczestniczka rezydencji artystycznych w tym m.in. Kunstnarhuset Messen w Norwegii (2024, 2018), WHAT’S NEXT? Performing Togetherness w Rumunii (2024), Šopa Gallery przy współpracy z K.A.I.R. – Košice Artist in Residence w Słowacji (2016). Moje prace, w tym wieloletni projekt „Jestem swoim domem”, były prezentowane na wystawach w Polsce i na świecie oraz podczas wielu festiwali takich jak m.in. RAKART w Ras Al Khaimah (2024, 2023), Interchange w Batumi (2021), Fotofestiwal w Łodzi (2020), Verzasca Foto Festival w Sonogno (2020), Suwon International Photo Festival (2019), Photo LA w Los Angeles (2016), OFF Festival w Bratysławie (2015), Copenhagen Photo Festival (2015).

Obszarem moich zainteresowań są poszukiwania, doświadczanie i transformacja w obszarach związanych ze stanami człowieka oraz natury, jak i pamięcią i tożsamością w nich zawartą. Moje praktyki twórcze zaangażowane są w procesy związane z naturą, sensualnością, ucieleśnianiem, czuciem i wspomnieniami. Od kilku lat rozwijam również warsztat performatywny w oparciu o różne formy ruchu, tańca i świadomości ciała w tym m.in. Butoh, Tuning Scores, Dyscyplina Ruchu Autentycznego. Prowadzę programy i warsztaty związane z praktykami rozwijania somatycznej obecności oraz przywracania relacji z ciałem, sobą i naturą.