Włochy przyciągają historią, sztuką i krajobrazami. Ale dla mnie równie fascynujący są ludzie – wyraziści, autentyczni, życzliwi.

To oni – w swoich codziennych rolach – tworzą atmosferę miejsc, w których zatrzymuję się z aparatem.

Głośny sprzedawca na sycylijskim targu, zamyślona matka z córkami w lombardzkiej wiosce, elegancki jubiler z Ponte Vecchio we Florencji – każda z tych postaci miała w sobie coś, co chciało się zapamiętać.

Prezentowane portrety powstały w różnych zakątkach Italii. Łączy je autentyczność – zostały uchwycone w naturalnych sytuacjach, bez ingerencji fotografa. Przypadkowe spotkania, przelotne spojrzenia, gesty, które trwały zaledwie chwilę.

To wizualny szkic codzienności – zapis tego, co nieoczywiste, ciepłe, czasem zaskakująco piękne w zwykłych twarzach i momentach. Zbliżenie na drugiego człowieka. Bez upiększeń. Bez tezy.

Tomasz Karnowka

O autorze:

Tomasz Karnowka – mieszkaniec Rybnika, rodowity Ślązak, absolwent Politechniki Śląskiej, zawodowo związany z górnictwem, obecnie na emeryturze. Pasjonat fotografii, wieloletni członek Grupy Fotograficznej „Indygo” w Rybniku, a następnie Stowarzyszenia Fotografów „Fotobalans” w Wodzisławiu Śląskim. Współorganizator wydarzeń fotograficznych, laureat konkursów, uczestnik licznych wystaw zbiorowych.

Autor dwóch wystaw indywidualnych prezentowanych m.in. podczas Rybnickiego Festiwalu Fotografii:
– W świetle Latarni (2020) – cykl portretów osób z niepełnosprawnością intelektualną
– Nieboczowy – znikająca wieś (2018, współautor: B. Rochalski) – fotografie dokumentujące zmiany związane z budową zbiornika Racibórz Dolny

Od lat Włochy są jego ulubionym kierunkiem podróży – urzekają go swoją przyrodą, krajobrazami, architekturą i historią. Równie ważni są dla niego mieszkańcy tego kraju – spotkania z nimi i obserwacja codzienności stają się inspiracją do tworzenia fotografii. Obecna wystawa to efekt tej wielowymiarowej fascynacji.

Informacja od autora

Fotografie powstały podczas moich podróży po Włoszech i w większości wpisują się w nurt fotografii ulicznej, opartej na autentyczności i szacunku do drugiego człowieka.
Większość zdjęć wykonano za zgodą osób fotografowanych lub w sytuacjach, w których obecność aparatu była widoczna i nie budziła sprzeciwu.
Niektóre kadry powstały w ruchu lub z dystansu, bez możliwości wcześniejszego uzyskania zgody – żadne z nich nie przedstawia jednak osób w sposób naruszający ich godność.
W razie wątpliwości osoby rozpoznające się na zdjęciach proszone są o kontakt z autorem.
Autor ponosi pełną odpowiedzialność za prezentowane fotografie.
Organizator wystawy nie odpowiada za ewentualne roszczenia dotyczące wizerunku.

Kontakt z autorem:
tomaszkarnowka.fotografia@gmail.com

Wystawa niebiletowana w holu Galerii.

Wystawa opiera się na wyborze prac związanych z szeroko pojmowaną figuracją.
Jest to tematyka charakteryzująca się pewną ponadczasowością. Figuracja rozumiana jest jako niewyczerpane źródło inspiracji, której trudno wieszczyć koniec, co znajduje potwierdzenie w praktyce artystycznej. Nawet w rytmie następstwa pokoleń podlega ona skrajnym transformacjom, które dają się sprowadzić do wspólnego mianownika i wywieść z jednego genetycznego prawzorca. Konsekwentne rozwijanie tej narracji stanowi jedną z ważnych osi konstrukcyjnych kolekcji Muzeum Rzeźby Współczesnej CRP w Orońsku.
Na wystawie w Galerii Sztuki Rzeczna w Rybniku prezentowane są dzieła wielu znakomitych polskich artystów, między innymi: Barbary Zbrożyny, Barbary Falender, Ludmiły Stehnovej, Marii Pinińskiej-Bereś, Wacława Szymanowskiego, Konstantego Laszczki, Xawerego Dunikowskiego, Augusta Zamoyskiego, Władysława Hasiora, Stanisława Kulona, Adama Prockiego, Antoniego Rząsy, Sławoja Ostrowskiego, Adama Myjaka, Gustawa Zemły czy Jacka Waltosia.

Centrum Rzeźby Polskiej od ponad czterdziestu lat buduje reprezentatywny zbiór rzeźby polskiej, ze szczególnym naciskiem na prace powstałe w drugiej połowie XX wieku i współcześnie. Powstanie tej instytucji wiąże się z działalnością warsztatów twórczych i plenerową ekspozycją prac artystów w 1965 r, a następnie otwarciem Ośrodka Pracy Twórczej Rzeźbiarzy, by od 1981 r. Centrum Rzeźby Polskiej zaczęło funkcjonować jako placówka państwowa podlegająca Ministerstwu Kultury i Sztuki. Obecnie zbiór składający się z rzeźb, obiektów, instalacji liczy ponad dwa tysiące prac, a uzupełnia go prawie pięćset depozytów. Większość prac pochodzi z okresu powojennego, chociaż w zbiorach są dzieła z początków XX stulecia, jak chociażby prace Konstantego Laszczki czy Stanisława Ostrowskiego oraz z okresu międzywojnia, np. Katarzyny Kobro, Olgi Niewskiej, Xawerego Dunikowskiego i Augusta Zamoyskiego. Ważną część kolekcji stanowią prace składające się na najnowszy rozdział historii rzeźby polskiej, a szczególnie powstałe w ostatnich latach. Dotyczy to przede wszystkim prac młodego pokolenia, które w ramach organizowanego przez Centrum Triennale Młodych ma możliwość artystycznego debiutu. W orońskim Parku Rzeźby prezentowane są dzieła światowej sławy artystów, takich jak: Magdalena Abakanowicz, Ursula von Rydingsvärd, Wojciech Fangor, Anthony Cragg czy Adolf Ryszka. Gromadzone od ponad czterech dekad dzieła służą do realizacji przez Centrum oraz inne muzea i galerie projektów wystawienniczych w kraju i za granicą.

Tekst kuratorski napisał dr Jarosław Pajek

Na wystawie będzie można zobaczyć prace autorek i autorów, których lista alfabetyczna znajduje się poniżej:

Agata Agatowska
Andrzej Bednarczyk
Bronisław Chromy
Jan Cykowski
Xawery Dunikowski
Barbara Falender
Jerzy Grygorczuk
Władysław Hasior
Krystyn Jarnuszkiewicz
Józef Kaliszan
Mieczysław Kałużny
Alfons Karny
Jan Kucz
Stanisław Kulon
Konstanty Laszczka
Tadeusz Łodziana
Jerzy Mizera
Adam Myjak
Sławoj Ostrowski
Antoni Janusz Pastwa
Andrzej Pawłowski
Maria Pinińska-Bereś
Adam Procki
Antoni Rząsa
Stanisław Słonina
Wanda Sokołowska-Majerska
Ludmiła Stehnova
Wacław Szymanowski
Janusz Tkaczuk
Jacek Waltoś
Jan Stanisław Wojciechowski
Antonina Wysocka-Jonczak
August Zamoyski
Barbara Zbrożyna
Kazimierz Gustaw Zemła

Malarka związana z Rybnikiem, która od ponad dwóch dekad z pasją tworzy barwne pejzaże, martwe natury, portrety zwierząt, a także abstrakcje inspirowane kosmosem.

Artystka ukończyła studia ekonomiczne w Warszawie oraz pedagogiczne na Uniwersytecie Śląskim, jednak to malarstwo stało się jej drogą twórczego wyrazu. Od 2001 roku aktywnie rozwija swoją działalność artystyczną, mając na koncie ponad 30 wystaw indywidualnych oraz liczne działania edukacyjne – prowadziła warsztaty plastyczne dla dzieci w szkołach, przedszkolach oraz bibliotekach, a także uczestniczyła w międzynarodowych projektach artystycznych, m.in. w Portugalii.

W swojej pracy posługuje się różnorodnymi technikami: maluje farbami olejnymi i akrylowymi na płótnie, tworzy rysunki ołówkiem i tuszem, sięga po pastele oraz akwarele. Jej obrazy emanują wrażliwością na kolor, naturę i emocje – zachęcają do zatrzymania się i spojrzenia na świat z innej perspektywy.

Prezentowane na wystawie obrazy przedstawiają pejzaże górskie, w tym ulubione ścieżki, szlaki i stoki artystki. Wystawa jest kontynuacją cyklu obrazów „Natura”. To wciąż niewyczerpany temat, który zachwyca i fascynuje.

o wystawie:

Wystawa fotografii „Tu jest wojna” autorstwa Wojciecha Grzędzińskiego to przejmująca dokumentacja konfliktu w Ukrainie, od momentu Rewolucji Godności w 2013 roku aż po dzisiejsze wydarzenia związane z pełnoskalową agresją Rosji 24 lutego 2022 roku. Grzędziński, wybitny polski fotoreporter, relacjonuje nie tylko tragiczne wydarzenia na froncie, ale również życie zwykłych ludzi dotkniętych wojenną zawieruchą. Jego fotografie, zarówno te znane, nagrodzone w konkursie Grand Press Photo, jak i te pokazywane po raz pierwszy, opowiadają historie przez pryzmat indywidualnych losów i dramatów, które pozostają w pamięci na długo po obejrzeniu. Zdjęciom Grzędzińskiego towarzyszą teksty Pawła Reszki, uznanego dziennikarza i korespondenta wojennego.

Wspólnie tworzą opowieść o codziennym życiu w czasie wojny – zarówno na linii frontu, jak i w odległych miejscach, gdzie wojna również zmienia życie ludzi. Wystawa nie ogranicza się jedynie do fotografii – zawiera także filmy, pokazy slajdów oraz artefakty, które poszerzają kontekst i pozwalają na lepsze zrozumienie wojennej sytuacji. Integralną częścią wystawy są rozbudowane podpisy, komentarze i felietony w postaci zwisających z sufitu płacht materiałowych. Wszystkie teksty i podpisy zostały przetłumaczone na język angielski i ukraiński, co czyni wystawę bardziej dostępną dla międzynarodowej publiczności.

Uwaga! Wojna ma bezpośredni wpływ na życie i zdrowie. Wystawa „Tu jest wojna” pokazuje prawdziwe obrazy i teksty z wojny w Ukrainie. Możesz nie być na to przygotowanym. Osoby niepełnoletnie mogą zwiedzać wystawę pod opieką rodziców.

o autorach:

Wojciech Grzędziński – fotoreporter. Ur. 1980, w Warszawie. Laureat licznych konkursów fotograficznych: World Press Photo, Visa D’Or, NAPA, Sony World Photography Awards, Grand Press Photo i in. Autor zdjęcia roku 2009 i zdjęcia dekady (2014 rok) w konkursie BZWBK Press Photo.Juror ogólnopolskich i lokalnych konkursów fotograficznych. W fotografii interesuje się człowiekiem i emocjami. Wielokrotnie fotografował w strefach konfliktów zbrojnych oraz konsekwencje wojen. W latach 2011-2015 szef zespołu fotografów w Kancelarii Prezydenta RP i fotograf osobisty Prezydenta RP. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rok 2014 i 2018. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików i Press Club Polska. Od lutego 2022 roku dokumentuje wojnę w Ukrainie.

Paweł Reszka – dziennikarz, korespondent wojenny (m.in. w Gruzji i Ukrainie), autor bestsellerowych książek. Współpracował z „Rzeczpospolitą” jako korespondent w Moskwie, był szefem działu śledczego w „Dzienniku”. Pisał dla „Tygodnika Powszechnego” i „Newsweeka Polska”. Od 2019 r. jest dziennikarzem tygodnika „Polityka”. Jego najgłośniejsze książki to m.in. Mali bogowie, Chciwość. Jak nas oszukują wielkie firmy, Czarni. Dwukrotny laureat prestiżowej Nagrody Radia ZET im. Andrzeja Woyciechowskiego.

Kuratorka wystawy: Monika Szewczyk-Witek
Producentem i Partnerem wystawy jest Leica Store & Gallery Warszawa

www.wojciechgrzedzinski.pl

o wystawie:

Pełnowymiarowa inwazja Rosji w Ukrainie w lutym 2022 r. była szokiem dla Ukraińców, ale nie zaskoczeniem. Kraj ten był w stanie wojny od 2014 r., kiedy to rosyjscy żołnierze bez żadnych insygniów zaanektowali Krym i rozpoczęli walki w Donbasie. Rosja podtrzymywała wojnę, którą sama zainicjowała, jednocześnie zrzucając winę na Ukrainę. 

Kiedy Związek Radziecki upadł, Rosja i Ukraina obrały różne drogi budowania swoich państwowości. Po pomarańczowej rewolucji w 2004 r. Ukraina zwróciła się ku Zachodowi, podczas gdy Rosja, po bardzo krótkim okresie otwartości podczas prezydentury Borysa Jelcyna, zmieniła kurs i zaczęła szukać inspiracji w epoce sowieckiej. Niezadowolony z pogłębiającej się przepaści między dwoma narodami, Władimir Putin uznał, że państwowość Ukrainy jest fałszywym tworem i w lutym 2022 r. wydał armii rosyjskiej rozkaz, by zaatakowała Ukrainę, aby przejąć to, co uważał za swoją własność. 

Byłam w Dnieprze, mieście, które odwiedzałam wiele razy od 2014 roku, kiedy wybuchła wojna. Już pierwszego ranka grupa lokalnych wolontariuszy (którzy osiem lat wcześniej odegrali kluczową rolę w podtrzymywaniu pierwszych kilku miesięcy obrony przed rosyjską agresją) wróciła do akcji, organizując zbiórkę, aby pomóc osobom wewnętrznie przesiedlonym (IDPs) i zarejestrować ochotników gotowych do walki na froncie. W ciągu pierwszych kilku tygodni lokalni obywatele Ukrainy stawiali czoła rosyjskim czołgom, często prawie dosłownie gołymi rękami. 

Pracuję na Ukrainie od lat i w 2019 roku zakończyłem swój długoterminowy projekt książką, w której w serii obrazów i reportaży opowiedziałem historię Ukrainy po rewolucji godności. Rzeka Dniepr pełniła tam rolę metafory, była linią odniesienia, wzdłuż której badałam historię, geografię i dynamikę między umownym Wschodem a Zachodem Ukrainy. W 2022 roku rzeka 

Dniepr ponownie stała się jedną z linii obrony, żołnierzem swojego rodzaju, obok armii prawdziwych żołnierzy na linii frontu, specjalistów IT walczących z dezinformacją i wolontariuszy na tyłach, robiących wszystko, co było konieczne, aby powstrzymać agresję. 

Ukraińcy nie chcieli ani nie spodziewali się wojny. To, jak sobie z nią radzili od 2014 roku, jest wyjątkowe i stanowi uniwersalną historię walki narodu o swoją wolność od najeźdźcy. Totalna wojna prowadzona przez Rosję w 2022 roku zniszczyła tysiące domów, firm i krytyczną infrastrukturę. Armia rosyjska przeprowadziła brutalne ataki na ludność cywilną, od bombardowania obszarów mieszkalnych po gwałty na ludziach. Wojna pochłonęła życie tysięcy Ukraińców, wielu z nich rosyjskojęzycznych, których Władimir Putin twierdził, że chroni, pomimo tego, że język i kultura rosyjska nigdy nie były poważnie zagrożone na Ukrainie. 

Pośród zniszczeń i codziennych ataków na obiekty cywilne Ukraińcy uparcie budują i umacniają swoją tożsamość w nierównej walce o przetrwanie. Obywatele Ukrainy poświęcają swoje życie dla idei państwa, w jakim chcą żyć, przeciwko przytłaczającej rosyjskiej machinie wojennej, która ślepo i bezlitośnie niszczy miasto po mieście, życie po życiu. 

Obrazy przedstawione tutaj są połączeniem mojej pracy, którą ukończyłem w 2019 roku książką, myśląc, że żadna większa wojna się nie wydarzy, ze zdjęciami, które zrobiłam od pierwszego dnia pełnoskalowej inwazji w 2022 roku. Najnowsze zdjęcia są prezentowane jako depesze, notatki towarzyszące pierwszemu rozdziałowi, ponieważ historia Ukrainy broniącej się, w stanie wojny, ciągle się dzieje. 

o autorce:

Justyna Mielnikiewicz jest wielokrotnie nagradzaną fotografką z Polski, mieszkającą w Tbilisi w Gruzji od ponad dekady. Współpracowała z różnymi międzynarodowymi publikacjami: Newsweek, Le Monde, Stern, The New York Times, National Geographic, a ostatnio Wall Street Journal. Jest laureatką takich nagrod jak : World Press Photo, Aftermath Project Grant, Eugene Smith Memorial Fund w 2016, Canon Female Photojournalist Prize czy Caucasus Young Photographer Award przyznawanej przez Magnum Foundation. Za swoją pracę w Ukrainie dla WSJ w 2022 r. otrzymała nagrodę Olivier Rebbot Award od Overseas Press Club of America – za najlepsza fotograficzna relacje z zagranicy opublikowana w dowolnym medium.

Najważniejsza część jej pracy poświęcona jest osobistym, długoterminowym projektom opublikowanym w formie książek. W 2014 r. ukazała się jej pierwsza książka: „Kobieta z małpą – Kaukaz w krótkich notatkach i fotografiach”. W 2019 roku druga książka autorki: “ Ukraine Runs Through it “ znalazła się na liście 20 najlepszych książek Paris Photo i Aperture. Najnowszy projekt książkowy poświęcony kobietom zarówno w Związku Radzieckim, jak i w niepodległych krajach powstałych po jego upadku, zatytułowany: GOGO, – został opublikowany w lutym 2022 roku. Jest współautorką książki fotograficznej „Relentless Courage: Ukraine and the World at War”, dokumentującej wojnę na Ukrainie, wydanej w 2022 roku w USA.

Prowadzi warsztaty fotograficzne i specjalizuje się w różnych aspektach tematu transformacji i dynamiki geo-politycznej w krajach Europy Środkowej, w szczególności na Kaukazie i Ukrainie.

www.justmiel.com

o wystawie:

Autostrada – droga o ściśle określonych parametrach, z precyzyjnie wyliczonymi kątami zakrętów na wystawie złożonej z jej archiwalnych fotografii jest labiryntem. Staje się portalem przenoszącym w zagmatwaną przeszłość: do upalnego lata na Dolnym Śląsku pod koniec lat pięćdziesiątych, wyjątkowo mroźnej zimy 1945 roku, do III Rzeszy, Polski czasów PRL, momentów geopolitycznych zmian, odległych od siebie zdarzeń i osób, które połączyła. Co pamięta spękany autostradowy beton, który na wystawie jest jednocześnie metaforą i konkretem? Jak szybko rośnie trawa i czy dziś nad rozgrzaną autostradą latają te same gatunki motyli, co siedemdziesiąt lat temu? Wystawa zabiera w drogę, która sama jest celem.

o autorce:

Agata Ciastoń ‒ niezależna kuratorka, badaczka i autorka, doktora kulturoznawstwa. Od lat współpracuje z instytucjami kultury, placówkami edukacyjnymi oraz wydawnictwami. Była pomysłodawczynią, koordynatorką i kuratorką wystaw zbiorowych, m.in. „Poezja i performans. Perspektywa wschodnioeuropejska” i „Miesięcznik »Fotografia« 1953–1974” oraz wielu indywidualnych. Pełniła również funkcję kuratorki międzynarodowych rezydencji artystycznych. W pracy interesuje się przede wszystkim problematyką różnorodnie pojmowanych granic i terytoriów. W jej projektach często powracają zagadnienia dotyczące wieloznaczności krajobrazu oraz relacji człowieka ze światem zwierząt, roślin i rzeczy. Latem 2024 roku nakładem Wydawnictwa Warstwy ukazała się jej debiutancka książka „Na środkowym pasie latem trawa była wysoka”.

www.agataciaston.com