o projekcie:

Była 3 rano, a tego poranka w Zwoleniu, w środkowej Słowacji, padał śnieg. Wsiedliśmy do autobusu i ruszyliśmy w 5-godzinną podróż do pierwszego polskiego miasta za granicą, aby zdążyć na weekendowy targ. Miałem około 10 lat, żywo pamiętam przytulne uczucie w stopach w skórzanych butach, które ostatnio kupili mi rodzice właśnie w tym samym miejscu. Miałem na sobie za dużą zimową kurtkę z błędnie napisaną nazwą słynnej drużyny hokejowej na plecach, która też była kupiona chyba dwa lata wcześniej, również na tym samym targu.

Wróciłem do Polski 20 lat później, aby ją spotkać i zostać. Od tamtej pory starałem się zorientować w nowym otoczeniu, używając fotografii do rejestrowania moich przemyśleń. I ciągle nie udawało mi się uchwycić istoty tego, co to wszystko nowe dla mnie znaczy.

Te zdjęcia nie miały być zdecydowanym portretem Polski. Na początku były przypadkowe, aż do momentu, kiedy zauważyłem, że one jednak reprezentują dokładnie to, czym Polska jest dla mnie.

o autorze:

Adrián Švec, pochodzący ze Słowacji, mieszkający w Warszawie. Jest absolwentem ITF w Czeskiej Opawie oraz Sputnik Photos w Warszawie. Aktualnie na studiach doktoranckich, zajmujący się portretem nowoczesnej Polski. 

Jego prace były wystawiane oprócz Polski także w Czechach, na Słowacji, w Niemczech, Turcji i Tajlandii a znalazły się na liście finalistów kilku nagród zarówno w kategorii fotografia, jak i publikacja. Jego fotografia z zamachów terrorystycznych w Paryżu (2015) została opublikowana w roczniku brytyjskiego The Telegraph jako jedna z 26 zdjęć ilustrujących wydarzenia na świecie w 2015 roku.

Do jego innych długoterminowych projektów należy również projekt 324 Dni, w ramach którego zdjęcia były robione spoza szyby samochodu w takich krajach jak Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Serbia, Słowacja, Czechy i Polska, a także Confession of a Man, portret posiadaczy broni w regionie Europy Środkowej i Wschodniej. Z zawodu jest założycielem firm z obszaru FinTech, FoodTech i SalesTech.

www.adriansvec.com

o wystawie:

Co dzieje się z osobą, kiedy część jej wspomnień znika bezpowrotnie? Kim stajemy się, kiedy nasza wiedza o nas samych zaciera się?

Te pytania są ze mną, od kiedy moja mama zaczęła chorować na demencję. Przez kilka lat zauważałam zmiany w jej zachowaniu i w tym, kim jest. Towarzysząc jej, zastanawiałam się, jak funkcjonuje pamięć i ile pozostanie ze wspomnień, które staramy się zachować.

W projekcie skupiam się na pracy na zdjęciach archiwalnych, jako „materialnym dowodzie tego, co się wydarzyło”. Wykorzystuję zdjęcia z rodzinnych albumów. Dawniej mama zamieszczała opisy na rewersach. Miały one być drogowskazem w przyszłości. Teraz zaprosiłam ją do terapeutycznej pracy na archiwach. Własnoręcznie poddawała zdjęcia analizie, zapisywała notatki, przekreślała, zaznaczała osoby i miejsca. Zależało mi na tym, żeby mama nie była tylko obiektem fotografowanym, ale żeby stała się uczestnikiem i współtwórczynią projektu. Część zdjęć poddawałyśmy destrukcji za pomocą tradycyjnych technik: wycinałyśmy, wygumkowywałyśmy, wyrywałyśmy. Symbolicznie pokazywałyśmy jak choroba pozbywa mamę wspomnień.

Robiąc zdjęcia koncentrowałam się na detalach, drobnych „przesunięciach”, z pogranicza roztargnienia i zaniku pamięci. Próbowałam sportretować mamę, która tracąc pamięć, stopniowo traciła też swoją tożsamość. Fragmenty jej osobowości funkcjonowały w oderwaniu od siebie, niemożliwe do pełnego zespolenia.

Projekt trwał kilka lat. Rozpoczęłam go w 2018 roku. Obecnie dalej pracuję nad zagadnieniem (nie)pamięci.

Kurator: dr Rafał Siderski

o autorce:

Marta Wojnarowska-Olszewska – architektka krajobrazu i wnętrz, fotografka. Angażuje się w pracę nad projektami długoterminowymi. Korzysta z różnych technik i środków wyrazu, dostosowując je do wybranych przez siebie metod opowiadania historii.

Studiuje w Instytucie Fotografii Twórczej w Opawie w Czechach. Jest absolwentką programu mentorskiego Sputnik Photos oraz Fundacji Pix.house. Laureatka sekcji ShowOFF Miesiąca Fotografii w Krakowie w 2024 r. Jej prace znalazły się na wystawach w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu (wystawa zbiorowa laureatów konkursu ‘Wystaw się w CSW’, 2024), Stołecznym Centrum Fotografii Chłodna 20 w Warszawie (wystawa zbiorowa 12-tego rocznika Programu Mentorskiego Sputnik Photos, 2024), Pracowni Duży Pokój w Warszawie (wystawa zbiorowa laureatów Open Call 10-ciu na 10-ciolecie Fundacji Picture Doc, 2024). Ostatnia wystawa indywidualna w Rotacyjnym Domu Kultury na Jazdowie w Warszawie, była związana z wygraną Open Call na tygodniową rezydencję (2025).

Mieszka pod Kampinosem.

o projekcie:

Ta zima była trudna dla mieszkańców całej Europy, ale szczególnie dla 50 milionów ludzi, którzy od lat żyją w ubóstwie energetycznym z powodu bierności przywódców politycznych. Mimo, że znajduje się ono w agendzie UE, ze względu na znaczenie pakietu FitFor55 i Europejskiego Zielonego Ładu, nie udało się opracować konkretnych, długo- i krótkoterminowych rozwiązań zespołowych w przypadku kryzysu, który dotyka miliony ludzi i prowadzi do trudności finansowych, problemów zdrowotnych i zmiany klimatu. Do tego punktu doprowadziła nie tylko bierność polityków, ale także upadający, dyskryminujący system energetyczny, który przedkłada zysk nad ludzi. Wystawa „Right to Energy” w formie videoartu przedstawia walkę z ubóstwem energetycznym poprzez historie obywateli pięciu krajów Europy. Zdjęcia pokazują historie osób, które rzucają wyzwanie systemowi i wdrażają rozwiązania przeciwdziałające problemowi.

o autorce:

Pochodząca z Nowej Zelandii Miriam Strong to fotografka i autorka filmów, koncentrująca się na tematyce lifestylowej i dokumentalnej. Jej praca wynika z chęci opowiadania historii i zgłębiania zagadnień wykraczających poza ramy pojedynczych obrazów. Obecnie mieszka w Londynie, ale pracuje na całym świecie.

www.miriamstrong.com

Koncepcja wystawy „Before Midjourney”, dosłownie tłumaczonej na: „przed dostępem do darmowej (od 2024 roku) wersji najpopularniejszej aplikacji bazującej na sztucznej inteligencji, która z wprowadzonych fraz tekstowych generuje obrazy” zbudowana jest wokół zagadnienia środowiskowych, społecznych i etycznych konsekwencji wykorzystywania sztucznej inteligencji w amatorskiej i profesjonalnej aktywności artystycznej. Ale przede wszystkim wokół takich pojęć jak oryginalność, autentyczność, talent, fizyczne doświadczanie.

Brak jasnej legislacji w kontekście prawa autorskiego do treści wytworzonych przez AI, ale też tych, z których algorytmy się uczą; rezygnowanie z nauki i doskonalenia rzemiosła oraz brak elementarnych podstaw w zakresie edukacji artystycznej – teoretycznej i praktycznej -twórców młodego pokolenia, to tematy, o których chcemy dzisiaj trochę pomyśleć, bo jutro będą coraz mocniej kształtować nasze otoczenie wizualne.

Na wystawie „Before Midjourney” pokazujemy reprezentatywne fragmenty twórczości polskich autorek i autorów, których obrazy/obiekty powstały bez użycia AI, ale ich estetyka jest jedną z najchętniej trenowanych przez sztuczną inteligencję. Punktem wyjścia do ustawienia ekspozycji był pomysł nawiązania w minimalistyczny, abstrakcyjny sposób do ścieżek PCB w procesorach. Kiedy wpiszemy w wyszukiwarkę hasło „AI graphic symbol”, pojawiają się przykłady takich graficznych schematów, w nawiązaniu do których zbudowaliśmy geometryczny układ. Niedoskonały, ale scalony. Wspólnym problemem.

Before Midjourney to wystawa o przeszłości, o tym co jest tu i teraz, i tym co nadchodzi.
To zestawienie trzech postaw twórczych będących w opozycji do wciąż pojawiających się
prób marginalizowania znaczenia talentu w sztuce, w obu przestrzeniach życia –
rzeczywistej i wirtualnej. Malarstwo, grafika, rysunek i rzeźba istnieją tutaj w realu,
w konkretnym miejscu i czasie. Zapraszają do zbliżenia na detal bez pikseli i do odejścia
w zastanowieniu. Fizyczność tych prac jest na wyciągnięcie ręki, na linii wzroku. W skali
człowieka, w ludzkiej postawie, artyści stają twarzą w „twarz” z inteligencją sztuczną.

Tworzył dzieła monumentalne, kameralne, portrety i plakiety. Jego prace mają w sobie niezwykły ładunek emocjonalny, są tajemnicze i poetyckie. Artysta posiadał wspaniałe umiejętności warsztatowe, wyczucie formy oraz wyjątkowy szacunek dla materii, w której tworzył. Ważnym aczkolwiek mało znanym fragmentem działalności artystycznej Ryszki są gwasze, akwarele, rysunki i grafiki, wykonane z wielką wrażliwością. Wielu artystów pozostawało pod wpływem tego znakomitego twórcy. Niezależność i indywidualność Ryszki sprawiły, że jego dorobek twórczy pozostaje wciąż odporny na upływ czasu.

Wystawa prezentowana w Galerii Sztuki Rzeczna została zaprojektowana w taki sposób, aby widz mógł zanurzyć się w świecie twórczości Adolfa Ryszki, poznać jego różnorodny dorobek artystyczny oraz docenić znaczenie rzeźbiarza dla sztuki polskiej i światowej. Na ekspozycji znajdują się prace przedstawiające różne etapy twórczości artysty oraz najważniejsze podejmowane tematy, które możemy uporządkować w formie cykli. Każdy z cykli jest reprezentowany przez grupę wybranych rzeźb, zróżnicowanych pod względem formy i materiału.

Ekspozycja ma na celu pokazać również kunszt rzeźbiarskiego rzemiosła, nieprzeciętne zdolności, wyobraźnię i wrażliwość twórcy, a także aspekt związany z plenerowymi obiektami zrealizowanymi przez Adolfa Ryszkę podczas sympozjów rzeźbiarskich, których efektem są monumentalne prace, pozostające w symbiozie z naturą i wnoszące nową jakość w relacjach z krajobrazem.

Dzieła Adolfa Ryszki są własnością Anny Ryszki-Zalewskiej. Galeria Sztuki Rzeczna wyraża wdzięczność wobec Spadkobierczyni Mistrza za życzliwość okazaną podczas pracy nad tą wystawą

Po wielkich i małych podróżach, odkrywczych i tych mniej ważnych, prędzej czy później każdy trafia do miejsca, które jest mu przeznaczone. Jedni do spokojnego i przytulnego domu, inni do ekskluzywnego apartamentu. Są jednak i tacy, którzy błąkając się między rzeczywistością, a sennością, szukając nieustannie trafiają do hostelu. Zatrzymują się w miejscach mało oczywistych.
Daniel zadzwonił podekscytowany i powiedział, że zaprzyjaźnił się z HELENĄ NOROWICZ, która jest piękna, niesamowita i którą próbuje namówić na sesję. Niebawem udało się i pokazał nam czarnobiałe portrety.

– Zróbmy jakiś fajny projekt, taki nasz, może będzie z tego materiał na kalendarz – zaproponował D.
Przysłał kolejne zdjęcia – ROBERTA SZCZEPANIKA – karła. Robert nie znosi słowa niskorosły. I Hiroakiego Murakami – aktora japońskiego pochodzenia.

A my zobaczyliśmy, że mamy wyjątkowych, nietypowych modeli, innych i powstał pomysł sesji NIEINNI. Za moment okazało się, że D. namawia na udział w projekcie KATARZYNĘ KONIECZKĘ. Zobaczyliśmy jej kostiumy, kilka zdjęć z pracowni w Sopocie i już wiedzieliśmy, że to będzie hostel, HOSTEL NIEINNI.

Rankiem pojechaliśmy do Sopotu na spotkanie z K. Błądziliśmy po niezliczonych pomieszczeniach pracowni, odgadując ich dawne funkcje, znajdując nowe dla nich zadania. Oglądaliśmy, przymierzaliśmy i zachwycaliśmy się kostiumami K., gorsetami, koronami, szyszakami, pośród koronek, zbroi, pierścieni, pośród masy tkanin i przeróżnych materiałów. Wszystko wywoływało kolejne pomysły. HOSTEL NIEINNI stawał się realny, a jednocześnie bardziej i bardziej nierzeczywisty…

Daniel Raczyński – rybniczanin, fotograf, absolwent PWSFTViT w Łodzi. Twórca grupy fotografowie.com zajmującej się produkcją zdjęciową i filmową. Od kreacji po postprodukcję. Od wielu lat portretuje największe gwiazdy kina podczas festiwalu Camerimage. W jego najnowszym projekcie „hostel NIEINNI” występują m.in. Katarzyna Figura, Tomasz Karcz i Helena Norowicz, których zobaczymy na wystawie w holu Galerii Sztuki Rzeczna od 3 stycznia do 21 lutego 2025 r.

Partnerzy projektu:
Canon | United For Models | Silbo | Arctic Paper | Daylight studio

wstęp wolny